Zawsze szukałem środka wyrazu plastycznego, który byłby w stanie odwzorować  mój sposób widzenia najbliższej perspektywy, oddać nierzeczywisty nastrój rzeczywistości. "Mój Grochów" tak nazwałem te zdjęcia, dzielnica Warszawy, w której mieszkam od urodzenia. Być może większość "grochowian" nie zobaczy tu ani śladu swoich okolic, gdyż moje obrazy są na to zbyt osobiste - moje impresje przeniesione na papier dzięki technice gumowej. Zawsze fascynowały mnie zapomniane zaułki wielkich miast, dzielnice fabryczne, kolejowe, robotnicze - niecodzienna estetyka zapomnianych ulic.

        Gumą zająłem się na początku lat 80. Ogromne wrażenie zrobił na mnie wieczór autorski Witolda Dederki. Stwierdziłem wtedy, że "to jest właśnie to". Fotografią zajmowałem się już wcześniej, więc znajomość procesu czarno-białego pozwoliła mi na natychmiastowe przystąpienie do gumy. Niezbyt przychylne nastawienie do technik swobodnych ówczesnego świata fotograficznego, posądzanie NAS (czyli gumistów, bromolejarzy, pigmenciarzy itd.) o wpływy polskiego postimpresjonizmu, zarzucanie nam "piktorializmu" (tak, tak... to dziwne słowo pojawiało się wtedy często w prasie fotograficznej) nie zachęcało do pracy. Prawie całkiem zarzuciłem gumę na początku lat 90. Teraz, gdy materiały i chemikalia są dostępne w pełnym wyborze, gdy można się swobodnie wystawiać, gdy można znaleźć gumiarzy za pośrednictwem internetu i wreszcie, gdy mamy stronę poświęconą polskiej gumie (tu ukłon w stronę administratora, twórcy strony i jednocześnie gumisty) mam nadzieję, że wrócę do tej wspaniałej techniki.

Warsztat autora.

        Technika gumy jest dla mnie fascynująca. To nie jest chemia, TO JEST ALCHEMIA! Własne, tylko sobie znane receptury, dziwne akcesoria, moździerze, pędzle, wałki, szpatułki, buteleczki z różnymi płynami, kolorowe pigmenty, karton schnący na sznurku, wielkie negatywy, kopioramy, no i to naświetlanie na słońcu, za które sąsiedzi uważają mnie za nieco odstającego od pionu. A potem ... obraz wynurza się w... zwykłej wodzie... Czary...